ข้ามไปยังเนื้อหา
PDPA & Data Privacy · อ่าน 26 นาที

แอปติ๊กถูก 'ยินยอม' ให้เองทั้งที่ยังไม่ได้กด โดนสั่งแก้ใน 30 วัน! ส่วนคนที่ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติ กลับลบไม่ได้ 4 เรื่องจริง ความยินยอม การตลาด และสิทธิขอลบ

ความยินยอมตาม PDPA คือการที่เจ้าของข้อมูลตัดสินใจเองอย่างอิสระว่าจะให้ธุรกิจเก็บ ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลเพื่ออะไร ตามมาตรา 19 ของ พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ความยินยอมต้องแยกจากข้อตกลงการใช้บริการ และห้ามทำไว้ให้ล่วงหน้า บทความนี้ถอด 4 เรื่องร้องเรียนจริง ตั้งแต่แอปติ๊กถูก 'ยินยอม' ให้เองทั้งที่ยังไม่ได้กด โดนสั่งแก้ใน 30 วัน สายโทรขายแพ็กเกจที่ไม่หยุด คำขอให้สายการบินลบข้อมูล ไปจนถึงคำขอให้โรงพยาบาลลบประวัติซึ่งกฎหมายสั่งให้เก็บอย่างน้อย 5 ปี พร้อมวิธีออกแบบปุ่มยินยอมให้ถูก และเช็กลิสต์ 10 ข้อก่อนเปิดแอปหรือแคมเปญ

โดย ทนายความ · DPO · ผู้ก่อตั้ง Kooru
เผยแพร่
อัปเดตล่าสุด
ถามทนายเรื่องนี้LINE เปิดพร้อมชื่อบทความ
แอปติ๊กถูก 'ยินยอม' ให้เองทั้งที่ยังไม่ได้กด โดนสั่งแก้ใน 30 วัน! ส่วนคนที่ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติ กลับลบไม่ได้ 4 เรื่องจริง ความยินยอม การตลาด และสิทธิขอลบ

บทนำ: กดยอมรับเงื่อนไขแอปครั้งเดียว แล้วโทรศัพท์จากบริษัทที่ไม่รู้จักก็ดังขึ้น

ผู้ชายคนหนึ่งรับสายจากบริษัทที่เขาไม่เคยติดต่อ พอถามว่าได้เบอร์มาจากไหน คำตอบคือแอปสะสมแต้มที่เขาใช้อยู่ ส่งข้อมูลให้ “บริษัทพันธมิตร” เขาย้อนกลับไปดูในแอป แล้วพบว่าช่อง “ยินยอม” ให้ส่งข้อมูลไปให้พันธมิตร มีเครื่องหมายถูกอยู่แล้ว

เขาไม่ได้เป็นคนกด

ปลายทางของเรื่องนี้คือคำสั่งให้บริษัทเจ้าของแอป แก้ระบบภายใน 30 วัน และห้ามติ๊กความยินยอมไว้ให้ผู้ใช้ล่วงหน้าอีก

เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ตัวเดียว ในตอนนี้มีอีก 3 เรื่องที่เริ่มจากคำถามเดียวกัน คือ “ใครอนุญาตให้คุณใช้ข้อมูลของฉัน และฉันขอให้เลิกใช้ได้ไหม” ทั้งสายโทรขายแพ็กเกจที่ไม่ยอมหยุด ลูกค้าที่ขอให้สายการบินลบข้อมูลหลังเห็นข่าวข้อมูลรั่ว และผู้หญิงคนหนึ่งที่ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติทั้งหมดของเธอ ซึ่งคำตอบสุดท้ายคือ ลบไม่ได้

ถ้าคุณกำลังทำแอป ฟอร์มสมัครสมาชิก แคมเปญ CRM หรือเป็นธุรกิจที่โทรหาลูกค้าทุกวัน คุณแน่ใจไหมว่าปุ่ม “ยินยอม” ของคุณผ่าน?

นี่คือตอนที่ 6 ของซีรีส์ “คดี PDPA จริง” ถ้ายังไม่ได้อ่านตอนก่อน ๆ ตอนที่ 1 คือ บริษัทโพสต์ว่าพนักงานพ้นสภาพ ตอนที่ 2 คือ 5 เรื่องจริงของมุมกล้องวงจรปิด ตอนที่ 3 คือ 5 เรื่องจริงของฝ่าย HR ตอนที่ 4 คือ โพสต์ทวงหนี้ผู้เช่า และตอนที่ 5 คือ ดราม่าโซเชียลที่ PDPA ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นเป็นเรื่องของคนธรรมดา ตอนนี้กลับมาที่ธุรกิจเต็มตัว


ความยินยอมที่ใช้ได้จริงตาม PDPA ต้องหน้าตาแบบไหน?

ความยินยอมที่ใช้ได้ต้องเกิดจากการตัดสินใจของเจ้าของข้อมูลเอง แยกจากข้อตกลงอื่น บอกวัตถุประสงค์ชัด และถอนได้ง่ายเท่ากับตอนให้ มาตรา 19 เขียนหลักนี้ไว้ และคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลออกแนวทางการขอความยินยอมเพิ่มเติม ซึ่งเรื่องที่ 1 ในบทความนี้อ้างถึงโดยตรง

สรุปเป็นภาษาธุรกิจได้ 5 ข้อ

  1. ต้องขอก่อนหรือขณะเก็บข้อมูล ไม่ใช่ขอย้อนหลัง
  2. ต้องแยกออกจากข้อตกลงการใช้บริการ ไม่ซ่อนไว้ในย่อหน้าที่ 14 ของ Terms
  3. ต้องบอกวัตถุประสงค์ชัด เช่น “ส่งชื่อและเบอร์ให้พันธมิตรเพื่อเสนอสินค้า” ไม่ใช่ “เพื่อประโยชน์ของท่าน”
  4. ต้องเป็นอิสระ ไม่ผูกว่าถ้าไม่ยินยอมจะใช้บริการไม่ได้ เว้นแต่ข้อมูลนั้นจำเป็นต่อบริการจริง
  5. ต้องถอนได้ง่ายเท่ากับตอนให้ ตามมาตรา 19 วรรคห้า

ที่สำคัญกว่านั้น ความยินยอมไม่ใช่ฐานเดียว มาตรา 24 ยังมีฐานอื่น เช่น สัญญา หน้าที่ตามกฎหมาย และประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งเรื่องที่ 2 และ 4 แสดงให้เห็นชัด หลายธุรกิจขอความยินยอมทุกเรื่องจนลูกค้าเหนื่อย ทั้งที่บางเรื่องไม่จำเป็นต้องขอเลย ดูวิธีเลือกได้ที่ ไม่ต้องขอความยินยอมทุกเรื่อง เลือกฐาน PDPA ให้ถูกงาน

ดูภาพรวม 4 เรื่องก่อน

เรื่องผู้ถูกร้องสิ่งที่ผู้ร้องต้องการประเด็นหลัก
1บริษัทเจ้าของแอปสะสมแต้มหยุดส่งข้อมูลให้พันธมิตรที่ตัวเองไม่ได้ยินยอมช่องยินยอมถูกติ๊กไว้ให้อัตโนมัติ มาตรา 19
2ผู้ให้บริการที่ผู้ร้องเป็นลูกค้าอยู่หยุดโทรและส่งข้อความเสนอขายแพ็กเกจฐานสัญญา การแจ้ง Privacy Notice และการหยุดเมื่อลูกค้าขอ
3สายการบินโลว์คอสต์ลบข้อมูลหลังข่าวข้อมูลรั่วในเครือสิทธิขอลบ มาตรา 33
4โรงพยาบาลลบประวัติทั้งหมดในระบบทะเบียนกฎหมายสถานพยาบาลสั่งเก็บอย่างน้อย 5 ปี

อ่านก่อนไปต่อ: เรื่องเล่าในบทความนี้สรุปจากเอกสารผลการพิจารณาและคำสั่งของคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ คณะที่ 2 สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (สคส.) ที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ เราเล่าเฉพาะข้อเท็จจริงที่อยู่ในเอกสาร ไม่เติมรายละเอียดที่เอกสารไม่ได้เขียน และไม่ระบุชื่อบุคคลหรือองค์กร ส่วนที่เป็นข้อคิดหรือคำแนะนำเป็นความเห็นของผู้เขียน


เรื่องที่ 1: แอปสะสมแต้มติ๊กช่อง “ยินยอม” ส่งข้อมูลให้พันธมิตรไว้ให้เอง ผิด PDPA ไหม?

เสี่ยงฝ่าฝืน เพราะคณะกรรมการชี้ว่าการตั้งค่าให้ช่องยินยอมถูกติ๊กอัตโนมัติ ทำให้ผู้ใช้อาจเข้าใจผิดและให้ความยินยอมโดยไม่ตรงความจริง ซึ่งฝ่าฝืนแนวทางการขอความยินยอมที่ออกตามมาตรา 19 คณะกรรมการจึงสั่งให้บริษัทแก้ระบบภายใน 30 วัน

ผู้ร้องเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เรื่องเริ่มจาก โทรศัพท์ที่อ้างว่าโทรมาจากบริษัทอื่น เมื่อเขาถามว่าได้ข้อมูลมาจากไหน ได้คำตอบว่ามาจาก แอปพลิเคชันที่บริษัทผู้ถูกร้องดูแล ซึ่งมีไว้สะสมคะแนนสมาชิก และ ส่งต่อข้อมูลส่วนบุคคลให้บริษัทพันธมิตร

เขาเห็นว่าแอปนี้มีปัญหา 2 ชั้น

  • บังคับให้ยอมรับข้อตกลงเงื่อนไขและนโยบายความเป็นส่วนตัว ถึงจะเข้าใช้แอปได้
  • มีข้อความแสดง เครื่องหมายถูก (✔) ว่าเขาให้ความยินยอมไว้แล้ว ทำให้ข้อมูลถูกเปิดเผยไปยังคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้ยินยอม

หน้าจอมือถือแสดงกล่องขอความยินยอมให้เก็บและใช้ข้อมูลส่วนบุคคล โดยช่องยินยอมมีเครื่องหมายถูกอยู่แล้ว สื่อถึงแอปที่ติ๊กความยินยอมไว้ให้ผู้ใช้ล่วงหน้า

ฝั่งบริษัทชี้แจงเป็นหนังสือว่า ผู้ร้อง ให้ความยินยอมเรื่องการเปิดเผยข้อมูลให้พันธมิตรด้วยตัวเองถึงสองครั้ง และการขอความยินยอมนั้น แยกส่วนตามวัตถุประสงค์และไม่ได้บังคับ

คณะกรรมการแยกประเด็นเป็น 2 ส่วน และนี่คือหัวใจของเรื่อง

ส่วนของแอปการติ๊กไว้ให้ก่อน (Default)คณะกรรมการว่าอย่างไร
การยอมรับข้อตกลงเงื่อนไขการใช้บริการติ๊กไว้ได้ทำผ่านวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ได้
ความยินยอมให้บริษัทและพันธมิตรใช้ข้อมูลระบบติ๊กให้อัตโนมัติ หลังผู้ใช้กดยอมรับข้อตกลงแม้แยกส่วนจากข้อตกลงแล้ว แต่การติ๊กไว้ให้ทำให้ผู้ใช้อาจเข้าใจผิด และให้ความยินยอมโดยไม่ตรงความจริง

คณะกรรมการบอกด้วยว่า แม้จะทำเพื่อความสะดวก แต่เป็นการกำหนดเงื่อนไขเรื่องความยินยอมไว้ล่วงหน้า และ อาจถือได้ว่าฝ่าฝืนแนวทางการขอความยินยอม ที่คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลประกาศตามมาตรา 19

คำสั่งตามมาตรา 90 มี 3 ข้อ

  1. แก้ระบบที่ตั้งค่าให้ความยินยอมโดยอัตโนมัติ
  2. แยกการแสดงเจตนา (Opt-in) ให้ความยินยอมออกจากการตกลงใช้ข้อกำหนดเงื่อนไขให้ชัดเจน ให้ผู้ใช้ตัดสินใจและกดเองอย่างอิสระ
  3. ห้ามกำหนดความยินยอมไว้ล่วงหน้า หรือแสดงเครื่องหมายว่ายินยอมไว้ก่อนที่เจ้าของข้อมูลจะกด ภายใน 30 วันนับแต่ได้รับคำสั่ง

(คำสั่งที่ 16/2567 ลงวันที่ 30 เมษายน 2567)

ความเห็นผู้เขียน: สังเกตว่าบริษัทไม่ได้ทำผิดเพราะ “ไม่มีช่องยินยอม” บริษัททำเกือบถูกแล้ว แยกช่องแล้ว แยกวัตถุประสงค์แล้ว แต่พลาดที่ ระบบติ๊กให้เองหลังลูกค้ากดยอมรับเงื่อนไข คือพลาดที่บรรทัดเดียวของโค้ด ทีมการตลาดอาจคิดว่าช่วยลดขั้นตอน ทีม UX อาจคิดว่าช่วยให้ conversion ดีขึ้น แต่ในสายตากฎหมาย ช่องที่ลูกค้าไม่ได้กดเอง ไม่ใช่ความยินยอม

ต่างประเทศคุมเรื่องนี้แรงกว่าเรามาก เช่น CNIL ปรับ Fnac 7 ล้านยูโร เพราะแอปยังส่งข้อมูลให้ระบบแนะนำสินค้าแม้ผู้ใช้กดไม่ยอมรับ ถ้าแอปของคุณใช้ SDK ของบุคคลที่สามอยู่ อย่าดูแค่หน้าจอ ให้ดูด้วยว่าข้อมูลวิ่งออกไปจริงหรือไม่ตอนลูกค้ากด “ไม่ยอมรับ”

ส่วนธุรกิจที่ส่งข้อมูลให้พันธมิตรเป็นประจำ นอกจากปุ่มยินยอมแล้ว ควรมีข้อตกลงกับพันธมิตรด้วยว่าใครรับผิดชอบอะไร ดูหัวข้อที่ต้องมีใน บันทึกข้อตกลงการแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลระหว่างผู้ควบคุมกับผู้ควบคุม และดูหน้าตาความยินยอมที่ผ่านได้ใน คู่มือความยินยอมที่ถูกต้องตาม PDPA


เรื่องที่ 2: บริษัทโทรและส่งข้อความขายแพ็กเกจซ้ำ ๆ ทั้งที่เราเป็นลูกค้าอยู่แล้ว ทำได้ไหม?

ในเรื่องนี้คณะกรรมการเห็นว่าบริษัทใช้ฐานสัญญาเพราะผู้ร้องเป็นผู้ใช้บริการอยู่ มี Privacy Notice เผยแพร่บนเว็บไซต์ตามมาตรา 23 และหยุดติดต่อทุกช่องทางทันทีหลังรู้ว่าลูกค้าไม่ต้องการ จึงถือว่าบริษัททำตามคำขอของผู้ร้องแล้ว

ผู้ร้องเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาโดนบริษัท โทรและส่งข้อความเสนอขายแพ็กเกจหลายครั้ง เขาเห็นว่านี่คือการใช้ข้อมูลส่วนบุคคลโดยไม่ได้รับความยินยอม ทำให้ เสียสมาธิและรบกวนเวลา จึงขอให้บริษัทชี้แจงและหยุด

พนักงานคอลเซ็นเตอร์ใส่หูฟังกำลังพูดว่าสวัสดีค่ะ สนใจโปรโมชั่นไหมคะ สื่อถึงสายโทรเสนอขายจากเบอร์แปลกที่ไม่หยุด

ข้อเท็จจริงที่คณะกรรมการตรวจพบ

  • บริษัท เก็บ ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลของผู้ร้องโดยใช้ฐานสัญญา เพราะผู้ร้องเป็นผู้ใช้บริการ
  • บริษัท มีทั้งประกาศการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (Privacy Notice) และนโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (Privacy Policy) เผยแพร่บนเว็บไซต์ ถือว่าทำตามมาตรา 23 แล้ว
  • เมื่อรู้ว่าผู้ร้องไม่ต้องการให้ติดต่อเรื่องข่าวสารสิทธิประโยชน์อีก บริษัท หยุดทุกช่องทางตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2566

คณะกรรมการจึงถือว่าบริษัทได้ทำตามคำขอของผู้ร้องแล้ว และยุติเรื่อง (ผลการพิจารณาที่ 33/2566 ลงวันที่ 20 ธันวาคม 2566)

ความเห็นผู้เขียน: เรื่องนี้จบเร็วเพราะบริษัทมี 2 อย่างที่หลายธุรกิจยังไม่มี อย่างแรกคือ Privacy Notice ที่เผยแพร่แล้วจริง ไม่ใช่ร่างที่ค้างอยู่ในไดรฟ์ อย่างที่สองคือ ระบบที่หยุดได้ทุกช่องทางเมื่อลูกค้าบอกว่าไม่เอา ทั้งโทรศัพท์และข้อความ ไม่ใช่หยุดแค่ทีมที่รับเรื่อง แล้วอีกทีมยังโทรต่อ

แต่อย่าอ่านเรื่องนี้ว่า “เป็นลูกค้าแล้วโทรขายได้ทุกอย่าง” เอกสารฉบับนี้ตัดสินจากข้อเท็จจริงของเรื่องนี้เท่านั้น ในทางปฏิบัติ การเสนอขายสินค้าอื่นมักต้องดูว่าเกี่ยวกับบริการเดิมแค่ไหน และลูกค้ามีสิทธิคัดค้านการใช้ข้อมูลเพื่อการตลาดแบบตรงได้เสมอตามมาตรา 32 ตัวอย่างที่ชัดคือ อิตาลีปรับ BBVA 5.5 ล้านยูโร เพราะลูกค้าบอกไม่รับโฆษณาแล้ว แต่ระบบยังส่งต่ออีก 7 เดือน ปัญหาไม่ใช่การโทรครั้งแรก แต่คือ การไม่หยุดเมื่อลูกค้าบอกให้หยุด

ถ้าคุณจ้างเอเจนซีหรือทีมเทเลเซลส์ภายนอกโทรแทน ให้เขียนเรื่องรายชื่อห้ามติดต่อและการหยุดเมื่อลูกค้าคัดค้านลงในสัญญาด้วย ดูหัวข้อที่ควรมีใน สัญญาจ้างทำการตลาดออนไลน์ ส่วนเรื่องส่งโปรโมชันหาลูกค้าเก่าต้องขอความยินยอมทุกครั้งไหม อ่าน ส่งโปรฯ หาลูกค้าเก่า ต้องขอความยินยอมทุกครั้งหรือไม่


เรื่องที่ 3: เห็นข่าวข้อมูลสายการบินในเครือรั่ว เลยขอให้ลบข้อมูลตัวเอง สายการบินต้องลบไหม?

คำขอแบบนี้คือการใช้สิทธิขอให้ลบข้อมูลตามมาตรา 33 ซึ่งในเรื่องนี้สายการบินลบข้อมูลและแก้ข้อมูลให้เป็นปัจจุบันตามที่ผู้ร้องขอแล้ว ผู้ร้องจึงถอนเรื่องเอง หลังจากได้รับการยืนยันว่าข้อมูลถูกลบ

ผู้ร้องเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาเห็นข่าวจากเว็บไซต์ haveibeenpwned.com ว่า สายการบินในเครือที่ใช้ฐานข้อมูลเดียวกัน กับสายการบินโลว์คอสต์ในไทยที่เขาใช้บริการ ทำข้อมูลลูกค้ารั่วไหลต่อสาธารณะ

เขาไม่ไว้ใจอีกต่อไป จึงส่งคำร้อง ขอให้สายการบินลบข้อมูลของเขา แต่ตอนแรก สายการบินไม่ดำเนินการ เขาจึงร้องเรียน

เครื่องบินกำลังบินขึ้นเหนือบอร์ดดิ้งพาส ข้าง ๆ มีปุ่มสีแดงเขียนว่าลบข้อมูลและมือกำลังกด สื่อถึงลูกค้าที่ขอให้สายการบินลบข้อมูลส่วนบุคคล

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

  1. คณะกรรมการเห็นว่าคำร้องนี้เป็น การใช้สิทธิของเจ้าของข้อมูลตามมาตรา 33 (1)
  2. ต่อมา สายการบินลบข้อมูลส่วนบุคคลและแก้ข้อมูลให้เป็นปัจจุบัน ตามที่ผู้ร้องขอ
  3. ไม่มีการเปิดเผยข้อมูลของผู้ร้องให้บุคคลหรือนิติบุคคลใด อันเป็นการละเมิด
  4. ผู้ร้อง ส่งอีเมลขอถอนคำร้องเรียน เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2567 เพื่อยืนยันว่าข้อมูลถูกลบแล้ว

คณะกรรมการจึงยุติเรื่อง เพราะไม่มีประเด็นต้องวินิจฉัยอีก (คำสั่งที่ 17/2568 ลงวันที่ 7 มีนาคม 2568)

ความเห็นผู้เขียน: เรื่องนี้บอกอะไรเราสองชั้น ชั้นแรกคือ ข่าวข้อมูลรั่วของบริษัทในเครือ ทำให้ลูกค้าของคุณขอลบข้อมูลได้แม้ระบบของคุณเองไม่ได้รั่ว เพราะความเชื่อใจเป็นเรื่องของแบรนด์ทั้งเครือ ไม่ใช่ของบริษัทเดียว ชั้นที่สองคือ คำว่า “ไม่ดำเนินการ” ในตอนแรก คือสิ่งที่พาเรื่องมาถึงการร้องเรียน ถ้าตอบลูกค้าตั้งแต่ครั้งแรก เรื่องนี้คงจบในอีเมลฉบับเดียว

ข่าวข้อมูลรั่วในวงการการบินเกิดใกล้ตัวกว่าที่คิด เช่น ระบบจอง Amadeus ข้อมูลรั่วนานกว่า 3 ปี กระทบ 7 สายการบิน ทุกครั้งที่ข่าวแบบนี้ออก คำขอลบข้อมูลจะตามมาเป็นระลอก ธุรกิจที่มีฐานลูกค้าใหญ่ควรเตรียมทั้งคำตอบลูกค้าและแผนรับมือเหตุ ดู ข้อมูลรั่ว ต้องทำอะไรบ้างใน 72 ชั่วโมงแรก และวิธีตอบคำขอให้ทันใน ลูกค้าขอดู ขอลบ ขอหยุดใช้ข้อมูล ตอบอย่างไรให้ทันกำหนด


เรื่องที่ 4: ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติการรักษาทั้งหมด ทำไมโรงพยาบาลไม่ต้องลบ?

เพราะกฎหมายสถานพยาบาลสั่งให้โรงพยาบาลเก็บข้อมูลผู้ป่วยและข้อมูลการรักษาไว้อย่างน้อย 5 ปี และการเก็บข้อมูลสุขภาพเพื่อการรักษาเป็นข้อยกเว้นตามมาตรา 26 (5) (ก) ของ PDPA คณะกรรมการจึงเห็นว่าโรงพยาบาลไม่ได้ฝ่าฝืน PDPA

ผู้ร้องเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอต้องการให้โรงพยาบาล ลบข้อมูลส่วนบุคคลของเธอออกจากระบบทะเบียนประวัติทั้งหมด ที่โรงพยาบาลเก็บไว้ตามระเบียบของโรงพยาบาล

ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจคือ ผู้ร้องยังไม่บรรลุนิติภาวะ โรงพยาบาลจึง แจ้งวัตถุประสงค์และได้รับความยินยอมจากแม่ของผู้ร้องในฐานะผู้แทนโดยชอบธรรม ไว้แล้ว

อาคารโรงพยาบาลที่มีเครื่องหมายกากบาท หน้าบัตรประวัติผู้ป่วยและโล่แม่กุญแจ สื่อถึงเวชระเบียนที่โรงพยาบาลต้องเก็บรักษาตามกฎหมาย

คณะกรรมการให้เหตุผล 3 ชั้น

  1. โรงพยาบาลเป็น ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรา 6
  2. การเก็บ ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลของผู้ร้อง เป็นเรื่องที่กฎหมายให้อำนาจไว้โดยเฉพาะ คือ มาตรา 35 (3) ของ พ.ร.บ.สถานพยาบาล พ.ศ. 2541 ที่กำหนดให้โรงพยาบาลเก็บข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการรักษา ไว้อย่างน้อย 5 ปี
  3. เป็นการจำเป็นในการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายเพื่อเวชศาสตร์ป้องกัน การวินิจฉัยโรค การให้บริการด้านสุขภาพ และการรักษาทางการแพทย์ ตาม มาตรา 26 (5) (ก) ของ PDPA

การกระทำของโรงพยาบาลจึง ไม่ฝ่าฝืน PDPA และคณะกรรมการยุติเรื่อง (ผลการพิจารณาที่ 32/2566 ลงวันที่ 20 ธันวาคม 2566)

ความเห็นผู้เขียน: หลายคนเข้าใจว่าสิทธิขอลบเป็น “ปุ่มลบทุกอย่าง” ที่กดเมื่อไรก็ได้ เรื่องนี้แสดงว่าไม่ใช่ สิทธิขอลบหยุดลงตรงที่กฎหมายอื่นสั่งให้เก็บ และสังเกตว่าคณะกรรมการไม่ได้ใช้ความยินยอมของแม่เป็นเหตุผลหลัก แต่ใช้ หน้าที่ตามกฎหมาย ซึ่งหนักแน่นกว่า เพราะความยินยอมถอนได้ แต่หน้าที่ตามกฎหมายถอนไม่ได้

บทเรียนสำหรับธุรกิจสุขภาพคือ ต้องรู้ว่าข้อมูลแต่ละประเภทต้องเก็บกี่ปีตามกฎหมายไหน แล้วเขียนเป็นตารางระยะเวลาเก็บ เมื่อมีคำขอลบ จะได้ตอบได้ทันทีว่าลบอะไรได้ ลบอะไรไม่ได้ เพราะอะไร ดูแนวทางตอบผู้ป่วยได้ที่ ขอลบประวัติการรักษาได้หรือไม่ สคส. ตอบไว้อย่างไร และวิธีทำตารางใน คู่มือกำหนดระยะเก็บและลบทำลายข้อมูล ส่วนกรณีผู้เยาว์ ความยินยอมต้องได้จากใครและเอกสารควรมีอะไร ดู ข้อมูลเด็กต้องขอความยินยอมจากใคร พ่อแม่หรือตัวเด็ก และตัวอย่าง หนังสือให้ความยินยอมของผู้แทนโดยชอบธรรม


ปุ่มยินยอมแบบไหนผ่าน แบบไหนเสี่ยง?

ปุ่มที่ผ่านคือปุ่มที่ลูกค้ากดเอง เลือกได้ทีละวัตถุประสงค์ และมีปุ่มไม่ยอมรับที่ชัดเท่ากัน ปุ่มที่เสี่ยงคือทุกอย่างที่ทำให้ลูกค้า “ยินยอมไปแล้ว” โดยไม่ได้ตั้งใจ ตารางนี้แปลเรื่องที่ 1 เป็นภาษา UX

กล่องขอความยินยอมในการใช้ข้อมูล มีข้อความว่าคุณสามารถเลือกได้ว่าจะยินยอมให้เราใช้ข้อมูลเพื่อวัตถุประสงค์ใดบ้าง พร้อมปุ่มยอมรับและไม่ยอมรับขนาดเท่ากัน สื่อถึงการขอความยินยอมที่ถูกต้อง

รูปแบบผ่านหรือเสี่ยงเหตุผล
ช่องยินยอมเปล่า ลูกค้าติ๊กเอง แยกตามวัตถุประสงค์ผ่านตรงกับคำสั่งในเรื่องที่ 1
ปุ่ม “ยอมรับ” กับ “ไม่ยอมรับ” ขนาดและสีใกล้กันผ่านลูกค้าเลือกได้จริง
ช่องยินยอมให้พันธมิตรถูกติ๊กไว้ก่อนเสี่ยงสูงคือเรื่องที่ 1 โดยตรง
ระบบติ๊กให้อัตโนมัติหลังกดยอมรับ Termsเสี่ยงสูงคือเรื่องที่ 1 โดยตรง
“กดใช้งานต่อ ถือว่ายินยอมทั้งหมด”เสี่ยงสูงไม่แยกวัตถุประสงค์ และไม่มีทางเลือก
ไม่ยินยอมการตลาดแล้วใช้แอปไม่ได้เสี่ยงผูกความยินยอมกับบริการที่ไม่จำเป็นต้องใช้ข้อมูลนั้น
ปุ่มไม่ยอมรับเป็นตัวหนังสือจาง ๆ ซ่อนอยู่ล่างสุดเสี่ยงชักนำให้กดยอมรับ
ถอนความยินยอมต้องโทรหรือส่งเอกสาร แต่ตอนให้กดปุ่มเดียวเสี่ยงถอนไม่ง่ายเท่ากับให้ ตามมาตรา 19 วรรคห้า

แถว 5 ถึง 8 เป็นความเห็นของผู้เขียน ซึ่งต่อยอดจากหลักในเรื่องที่ 1 และมาตรา 19 ส่วนการถอนความยินยอมต้องหยุดใช้เร็วแค่ไหน อ่าน ลูกค้ากดถอนความยินยอม ต้องหยุดใช้ข้อมูลเร็วแค่ไหน


ส่งโปรโมชันหรือโทรขายลูกค้า ต้องใช้ฐานทางกฎหมายไหน?

ขึ้นกับว่าใครเป็นคนส่ง ส่งหาใคร และส่งอะไร ลูกค้าเดิมกับสินค้าที่เกี่ยวกับบริการเดิมมีทางใช้ฐานอื่นได้ แต่การส่งข้อมูลให้พันธมิตรไปเสนอขายของตัวเองควรขอความยินยอมแยก และทุกกรณี ลูกค้าคัดค้านการตลาดแบบตรงได้ตามมาตรา 32

สถานการณ์ฐานที่มักใช้ข้อควรระวัง
แจ้งเรื่องที่จำเป็นต่อบริการเดิม เช่น ครบรอบชำระ เปลี่ยนเงื่อนไขสัญญา มาตรา 24 (3)ไม่ใช่การขายของ
เสนอแพ็กเกจหรือสิทธิประโยชน์ที่เกี่ยวกับบริการเดิม ให้ลูกค้าปัจจุบันสัญญาหรือประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย ขึ้นกับข้อเท็จจริง (เรื่องที่ 2)ต้องแจ้งใน Privacy Notice และหยุดทันทีเมื่อลูกค้าขอ
ส่งโปรโมชันสินค้าอื่นที่ไม่เกี่ยวกับบริการเดิมมักต้องใช้ความยินยอมถ้าใช้ประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย ควรมีการประเมิน LIA
ส่งชื่อและเบอร์ให้พันธมิตรไปเสนอขายของพันธมิตรเองความยินยอมแยกตามวัตถุประสงค์ (เรื่องที่ 1)ห้ามติ๊กไว้ให้ก่อน และควรมีข้อตกลงกับพันธมิตร
ลูกค้าบอกว่าไม่ต้องการรับข้อเสนออีกสิทธิคัดค้าน มาตรา 32หยุดทุกช่องทาง ทุกทีม ทุกผู้รับจ้าง

ตารางนี้เป็นความเห็นของผู้เขียน ข้อเท็จจริงแต่ละธุรกิจต่างกัน ก่อนตัดสินใจใช้ฐานประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย ให้ทำการประเมินตาม คู่มือประเมิน Legitimate Interest (LIA) และเลือกฐานให้ครบงานด้วย คู่มือเลือกฐานทางกฎหมายตามมาตรา 24


ลูกค้าขอลบข้อมูล ธุรกิจต้องลบเสมอไหม?

ไม่เสมอ สิทธิขอลบตามมาตรา 33 ใช้ได้เมื่อมีเหตุตามกฎหมาย เช่น หมดความจำเป็น ถอนความยินยอมแล้วไม่มีฐานอื่น หรือคัดค้านแล้ว แต่ธุรกิจปฏิเสธได้ถ้ายังต้องเก็บเพื่อทำตามกฎหมายหรือเพื่อใช้สิทธิทางคดี เรื่องที่ 3 และ 4 คือภาพของสองฝั่งนี้

คำขอลบได้ไหมตัวอย่างในบทความ
ลูกค้าเลิกใช้บริการ ไม่มีกฎหมายสั่งให้เก็บต่อมักต้องลบหรือทำให้ระบุตัวไม่ได้เรื่องที่ 3 สายการบินลบให้
ลูกค้าถอนความยินยอมการตลาดหยุดใช้เพื่อการตลาด แต่อาจยังเก็บข้อมูลที่จำเป็นต่อสัญญาได้
ข้อมูลที่กฎหมายสั่งให้เก็บ เช่น เวชระเบียน เอกสารบัญชีภาษีปฏิเสธได้ แต่ต้องบอกเหตุผลเรื่องที่ 4 โรงพยาบาลไม่ต้องลบ
ข้อมูลที่ต้องใช้เป็นหลักฐานในคดีที่ยังไม่จบอาจเก็บไว้ได้จนจำเป็น

กฎหมายให้กำหนด 30 วันสำหรับคำขอเข้าถึงข้อมูลตามมาตรา 30 ส่วนคำขอลบไม่มีจำนวนวันเขียนไว้ตายตัวแบบเดียวกัน แต่การปล่อยเงียบอย่างเรื่องที่ 3 คือทางที่เร็วที่สุดที่จะได้รับเรื่องร้องเรียน ทางที่ดีคือใช้มาตรฐานเดียวกันกับทุกคำขอ และตอบเป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้ง


ก่อนเปิดแอป ฟอร์มสมาชิก หรือแคมเปญการตลาด ต้องเช็กอะไร? เช็กลิสต์ 10 ข้อ

ถ้าข้อไหนตอบไม่ได้ ให้แก้ข้อนั้นก่อนเปิดตัว ทั้ง 10 ข้อมาจาก 4 เรื่องในบทความนี้ และส่วนใหญ่แก้ได้ในสัปดาห์เดียว ไม่ต้องซื้อระบบใหม่

  1. ไม่มีช่องยินยอมที่ติ๊กไว้ให้ก่อน ทั้งบนเว็บ แอป และฟอร์มกระดาษ (เรื่องที่ 1)
  2. ไม่มีโค้ดที่ติ๊กให้อัตโนมัติหลังลูกค้ากดยอมรับ Terms ให้ทีม dev ตรวจจริง ไม่ใช่ดูแค่หน้าจอ
  3. แยกความยินยอมตามวัตถุประสงค์ การตลาดของเราเอง การส่งให้พันธมิตร และการวิเคราะห์ ต้องเป็นคนละช่อง
  4. ปุ่มไม่ยอมรับเห็นชัดเท่าปุ่มยอมรับ
  5. ถอนความยินยอมได้ง่ายเท่าตอนให้ และมีบันทึกเวลาที่ถอน
  6. Privacy Notice เผยแพร่แล้วจริง และบอกเรื่องการตลาดและพันธมิตรตรงกับที่ทำจริง (เรื่องที่ 2)
  7. มีรายชื่อห้ามติดต่อที่ทุกทีมและทุกผู้รับจ้างใช้ร่วมกัน ลูกค้าบอกหยุดครั้งเดียว ต้องหยุดทุกช่องทาง
  8. มีช่องทางรับคำขอลบ และตอบภายในเวลาที่กำหนดไว้ ห้ามปล่อยเงียบ (เรื่องที่ 3)
  9. มีตารางระยะเวลาเก็บข้อมูล ที่บอกว่าข้อมูลไหนกฎหมายสั่งให้เก็บกี่ปี จะได้ตอบได้ว่าทำไมลบไม่ได้ (เรื่องที่ 4)
  10. อบรมทีมการตลาด UX และเทเลเซลส์ ว่าความยินยอมคือการตัดสินใจของลูกค้า ไม่ใช่ค่าเริ่มต้นของระบบ

ข้อ 10 คือข้อที่ทำให้ 9 ข้อแรกอยู่ได้นาน ถ้าอยากให้ทีมมีทักษะนี้ติดตัว ลองดูคอร์สพัฒนาทักษะคนทำงานที่ Skillno (เร็ว ๆ นี้) ส่วนข้อ 6 ถ้ายังไม่แน่ใจว่า Privacy Notice ของคุณครบหรือยัง เทียบกับ คู่มือการทำ Privacy Notice หรือวัดความพร้อมทั้งธุรกิจแบบเร็ว ๆ ด้วย ตรวจสุขภาพ PDPA 10 ข้อ ฟรี


ขอความยินยอมผิดแบบ เสี่ยงอะไรบ้าง? 4 ชั้นที่เจ้าของธุรกิจควรรู้

ความเสี่ยงไม่ได้มีแค่ค่าปรับ แต่มีทั้งคำสั่งให้แก้ระบบ ค่าเสียหายทางแพ่ง และความเชื่อใจของลูกค้า เรื่องที่ 1 แสดงให้เห็นว่าแค่คำสั่งให้แก้ภายใน 30 วัน ก็หมายถึงงานแก้แอป ทดสอบ และปล่อยเวอร์ชันใหม่ในเวลาที่จำกัดแล้ว

ชั้นความเสี่ยงรายละเอียด
1คำสั่งของคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญสั่งให้แก้ไขหรือระงับการกระทำได้ตามมาตรา 90 อย่างเรื่องที่ 1 ที่ให้เวลา 30 วัน
2โทษปรับทางปกครองขอความยินยอมไม่เป็นไปตามแบบที่กฎหมายกำหนด ปรับไม่เกิน 1,000,000 บาทตามมาตรา 82 ขอความยินยอมโดยหลอกลวงหรือทำให้เข้าใจผิดในวัตถุประสงค์ หรือใช้และเปิดเผยข้อมูลโดยไม่มีฐาน ปรับไม่เกิน 3,000,000 บาทตามมาตรา 83 ถ้าเป็นข้อมูลอ่อนไหวตามมาตรา 26 ไม่เกิน 5,000,000 บาทตามมาตรา 84
3ความรับผิดทางแพ่งเจ้าของข้อมูลเรียกค่าสินไหมทดแทนได้ตามมาตรา 77 และศาลสั่งค่าสินไหมเชิงลงโทษเพิ่มได้ไม่เกิน 2 เท่าตามมาตรา 78
4ความเชื่อใจของลูกค้าลูกค้าที่โดนโทรขายจากบริษัทที่ไม่รู้จัก จะจำชื่อแอปที่ส่งข้อมูลไป ไม่ได้จำชื่อบริษัทที่โทรมา

ภาพรวมเรื่องร้องเรียนในไทยยิ่งชัด สถิติ PDPA ร้องเรียน 4,210 เรื่อง และข้อมูลรั่ว 1,650 เหตุ แปลว่าเจ้าของข้อมูลรู้สิทธิและใช้สิทธิจริงแล้ว อ่านโทษทั้งหมดได้ที่ คู่มือโทษตาม PDPA


ให้ Kooru ช่วยวางระบบความยินยอมและการตอบคำขอ ก่อนลูกค้าคนถัดไปจะร้องเรียน

Kooru ช่วยตรวจปุ่มยินยอม ฟอร์ม Privacy Notice และขั้นตอนตอบคำขอลบ ให้ถูกตั้งแต่ก่อนเปิดตัวแอปหรือแคมเปญ เพราะทั้ง 4 เรื่องในบทความนี้มีจุดร่วมเดียวกัน คือ ลูกค้าถามว่าใครอนุญาตให้ใช้ข้อมูลของเขา และธุรกิจต้องตอบได้ทันที

1. ตรวจช่องโหว่ทั้งธุรกิจใน 3 วันทำการ

เริ่มจาก Kooru Data Shield แพ็กเกจ Assessment ราคา 5,900 บาท ทีมกฎหมายตรวจปุ่มยินยอม ฟอร์ม และเอกสาร แล้วส่งรายงานพร้อมแผนแก้ภายใน 3 วันทำการ

2. ชุดเอกสารความยินยอมที่ใช้ได้ทันที

ใช้ ชุดแบบฟอร์มความยินยอมสำหรับลูกค้า คู่กับ ขั้นตอนบริหารจัดการความยินยอมสำหรับองค์กร และ หนังสือแจ้งการถอนความยินยอม เพื่อให้การให้และการถอนความยินยอมมีหลักฐานครบ

3. ระบบรับคำขอลบและคำขอใช้สิทธิ

ใช้ ชุดแบบฟอร์มคำขอใช้สิทธิของเจ้าของข้อมูล เพื่อให้คำขอลบไม่ถูกปล่อยเงียบ และมีหลักฐานว่าตอบเมื่อไร ด้วยเหตุผลอะไร

4. บริการ DPO รายเดือน

ถ้าธุรกิจของคุณมีแอป ฐานสมาชิก หรือทีมเทเลเซลส์ที่ใช้ข้อมูลลูกค้าทุกวัน ดู บริการ DPO as a Service ของ Kooru

ติดต่อเรา

ทักมาทาง LINE @kooru เล่าสั้น ๆ ว่าธุรกิจของคุณขอความยินยอมลูกค้าตรงไหนบ้าง ทีมกฎหมาย Kooru ตอบในเวลาทำการ ปรึกษาเบื้องต้น 15 นาทีไม่มีค่าใช้จ่าย


ข้อความฝากให้คิด

ช่องที่ลูกค้าไม่ได้กดเอง ไม่ใช่ความยินยอม แม้จะทำเพื่อความสะดวกก็ตาม

ความยินยอมที่ได้มาง่าย ๆ คือความยินยอมที่เสียไปง่ายที่สุด

ลูกค้าบอกหยุดครั้งเดียว ต้องหยุดทุกทีม ไม่ใช่แค่ทีมที่รับสาย

ข่าวข้อมูลรั่วของบริษัทในเครือ คือคำขอลบที่จะมาถึงกล่องอีเมลของคุณพรุ่งนี้

และคำถามที่ทีมการตลาดควรถามก่อนเปิดแคมเปญ ไม่ใช่ “ได้ยอดสมัครกี่คน” แต่คือ “ถ้าลูกค้าคนหนึ่งถามว่าเขากดยินยอมตอนไหน เราตอบได้ไหม”


คำถามที่พบบ่อย (FAQ) เกี่ยวกับความยินยอม การตลาด และสิทธิขอลบ

1. ติ๊กช่องยินยอมไว้ให้ลูกค้าล่วงหน้า ผิด PDPA ไหม?

เสี่ยงฝ่าฝืน ในคำสั่งที่ 16/2567 คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญเห็นว่าการตั้งค่าให้ช่องยินยอมส่งข้อมูลให้พันธมิตรถูกติ๊กอัตโนมัติ อาจทำให้ผู้ใช้เข้าใจผิดและฝ่าฝืนแนวทางการขอความยินยอมตามมาตรา 19 จึงสั่งให้แก้ภายใน 30 วัน และห้ามติ๊กความยินยอมไว้ล่วงหน้า

2. ติ๊กช่องยอมรับข้อตกลงการใช้บริการไว้ให้ก่อนได้ไหม?

ในคำสั่งเดียวกัน คณะกรรมการเห็นว่าการยอมรับข้อตกลงเงื่อนไขการใช้บริการทำผ่านวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ได้ ปัญหาอยู่ที่ความยินยอมให้ใช้ข้อมูล ซึ่งต้องแยกและให้ผู้ใช้กดเองอย่างอิสระ

3. บริษัทที่เราเป็นลูกค้าอยู่ โทรเสนอขายแพ็กเกจได้ไหม?

ในเรื่องที่ 33/2566 คณะกรรมการเห็นว่าบริษัทใช้ฐานสัญญาเพราะผู้ร้องเป็นผู้ใช้บริการ มี Privacy Notice เผยแพร่แล้ว และหยุดทุกช่องทางเมื่อรู้ว่าลูกค้าไม่ต้องการ แต่ผลนี้ขึ้นกับข้อเท็จจริงของเรื่องนั้น ลูกค้ายังมีสิทธิคัดค้านการตลาดแบบตรงได้เสมอตามมาตรา 32

4. ไม่อยากให้บริษัทโทรขายของอีก ต้องทำอย่างไร?

แจ้งบริษัทเป็นลายลักษณ์อักษรว่าคัดค้านการใช้ข้อมูลเพื่อการตลาดแบบตรงตามมาตรา 32 และขอให้หยุดทุกช่องทาง เก็บหลักฐานวันที่แจ้งไว้ ถ้ายังติดต่อมาอีก ใช้หลักฐานนั้นประกอบการร้องเรียนได้

5. ขอให้บริษัทลบข้อมูลของเรา บริษัทต้องลบไหม?

ต้องลบเมื่อมีเหตุตามมาตรา 33 เช่น หมดความจำเป็น ถอนความยินยอมและไม่มีฐานอื่น หรือคัดค้านแล้ว ในคำสั่งที่ 17/2568 สายการบินลบข้อมูลให้ผู้ร้องหลังเขาขอ แต่บริษัทปฏิเสธได้ถ้ายังต้องเก็บตามกฎหมายหรือเพื่อใช้สิทธิทางคดี

6. ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติการรักษาได้ไหม?

มักไม่ได้ ในเรื่องที่ 32/2566 คณะกรรมการเห็นว่าโรงพยาบาลต้องเก็บข้อมูลผู้ป่วยและข้อมูลการรักษาอย่างน้อย 5 ปีตามมาตรา 35 (3) ของ พ.ร.บ.สถานพยาบาล พ.ศ. 2541 และการเก็บเพื่อการรักษาเป็นไปตามมาตรา 26 (5) (ก) ของ PDPA

7. เห็นข่าวข้อมูลรั่วของบริษัทในเครือ ขอลบข้อมูลกับบริษัทที่เราใช้บริการได้ไหม?

ได้ ในคำสั่งที่ 17/2568 ผู้ร้องขอให้สายการบินลบข้อมูลหลังเห็นข่าวว่าสายการบินในเครือที่ใช้ฐานข้อมูลเดียวกันทำข้อมูลรั่ว คณะกรรมการเห็นว่าเป็นการใช้สิทธิตามมาตรา 33 และสายการบินได้ลบข้อมูลให้แล้ว

8. ถอนความยินยอมแล้ว บริษัทต้องหยุดเมื่อไร?

มาตรา 19 วรรคห้า ให้ถอนความยินยอมได้ง่ายเท่ากับตอนให้ และบริษัทต้องหยุดใช้ข้อมูลเพื่อวัตถุประสงค์นั้นโดยไม่ชักช้า แต่การถอนไม่กระทบสิ่งที่ทำไปแล้วโดยชอบก่อนหน้า และบริษัทอาจยังเก็บข้อมูลที่ต้องใช้ตามฐานอื่น เช่น สัญญา

9. ส่งข้อมูลลูกค้าให้บริษัทพันธมิตรเสนอสินค้า ต้องทำอย่างไร?

ขอความยินยอมแยกเฉพาะเรื่องนี้ บอกชื่อหรือประเภทพันธมิตรและวัตถุประสงค์ให้ชัด ห้ามติ๊กไว้ให้ก่อน และควรทำข้อตกลงแบ่งปันข้อมูลกับพันธมิตรว่าใครรับผิดชอบอะไร รวมถึงการหยุดใช้เมื่อลูกค้าถอนความยินยอม

10. ขอความยินยอมไม่ถูกแบบ มีโทษอะไร?

คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญสั่งให้แก้ไขได้ตามมาตรา 90 การขอความยินยอมไม่เป็นไปตามแบบที่กฎหมายกำหนดอาจปรับทางปกครองไม่เกิน 1,000,000 บาทตามมาตรา 82 และถ้าหลอกลวงหรือทำให้เข้าใจผิดในวัตถุประสงค์ ไม่เกิน 3,000,000 บาทตามมาตรา 83 นอกจากนี้ยังอาจต้องจ่ายค่าเสียหายทางแพ่งตามมาตรา 77 และ 78


อ้างอิง (References)

  1. คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ คณะที่ 2 สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. (30 เม.ย. 2567). คำสั่งที่ 16/2567 เรื่อง ขอความยินยอมโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย (แอปพลิเคชันตั้งค่าความยินยอมส่งข้อมูลให้พันธมิตรโดยอัตโนมัติ มาตรา 19 และ 90)
  2. คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ คณะที่ 2. (20 ธ.ค. 2566). ผลการพิจารณาที่ 33/2566 (โทรศัพท์และข้อความเสนอขายแพ็กเกจ ฐานสัญญา มาตรา 23)
  3. คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ คณะที่ 2. (7 มี.ค. 2568). คำสั่งที่ 17/2568 เรื่อง การแก้ไขข้อมูลให้เป็นปัจจุบัน (คำขอให้สายการบินลบข้อมูล มาตรา 33)
  4. คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ คณะที่ 2. (20 ธ.ค. 2566). ผลการพิจารณาที่ 32/2566 (คำขอให้โรงพยาบาลลบประวัติ มาตรา 26 (5) (ก) และ พ.ร.บ.สถานพยาบาล มาตรา 35 (3))
  5. พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 6, 19, 23, 24, 26, 30, 32, 33, 72, 74, 77, 78, 82, 83, 84 และ 90
  6. พระราชบัญญัติสถานพยาบาล พ.ศ. 2541 มาตรา 35 (3)
  7. ระเบียบคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ว่าด้วยการยื่น การไม่รับเรื่อง การยุติเรื่อง การพิจารณา และระยะเวลาในการพิจารณาคำร้องเรียน พ.ศ. 2565 ข้อ 13 (6)
  8. คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. แนวทางการดำเนินการในการขอความยินยอมจากเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562
  9. AiPDPA. บทความและคู่มือเรื่องความยินยอม การตลาด สิทธิขอลบ และข้อมูลสุขภาพ สืบค้นจาก https://aipdpa.com
  10. TechLawNow. ข่าวกฎหมายเทคโนโลยี กรณี CNIL–Fnac, Garante–BBVA และ Amadeus สืบค้นจาก https://techlawnow.com

บทความนี้เป็นข้อมูลทั่วไปเพื่อการตัดสินใจทางธุรกิจ ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมายเฉพาะกรณี เรื่องเล่าสรุปจากเอกสารผลการพิจารณาและคำสั่งเรื่องร้องเรียนที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ ส่วนที่ระบุว่าเป็นความเห็นของผู้เขียนหรือข้อคิดเป็นการวิเคราะห์เพิ่มเติม ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเอกสาร เราไม่ระบุชื่อบุคคลและองค์กรในเรื่องเล่าเพื่อมุ่งที่หลักการ

โดย: คุณภูวรา (Khun Phuwara) – ที่ปรึกษาอาวุโสด้านกลยุทธ์ธุรกิจและ Legal-Tech แห่ง Kooru

คำถามที่พบบ่อย

ติ๊กช่องยินยอมไว้ให้ลูกค้าล่วงหน้า ผิด PDPA ไหม?

เสี่ยงฝ่าฝืน ในคำสั่งที่ 16/2567 คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญเห็นว่าการตั้งค่าให้ช่องยินยอมส่งข้อมูลให้พันธมิตรถูกติ๊กอัตโนมัติ อาจทำให้ผู้ใช้เข้าใจผิดและฝ่าฝืนแนวทางการขอความยินยอมตามมาตรา 19 จึงสั่งให้แก้ภายใน 30 วัน และห้ามติ๊กความยินยอมไว้ล่วงหน้า

ขอให้บริษัทลบข้อมูลของเรา บริษัทต้องลบไหม?

ต้องลบเมื่อมีเหตุตามมาตรา 33 เช่น หมดความจำเป็น ถอนความยินยอมและไม่มีฐานอื่น หรือคัดค้านแล้ว ในคำสั่งที่ 17/2568 สายการบินลบข้อมูลให้ผู้ร้องหลังเขาขอ แต่บริษัทปฏิเสธได้ถ้ายังต้องเก็บตามกฎหมายหรือเพื่อใช้สิทธิทางคดี

ขอให้โรงพยาบาลลบประวัติการรักษาได้ไหม?

มักไม่ได้ ในเรื่องที่ 32/2566 คณะกรรมการเห็นว่าโรงพยาบาลต้องเก็บข้อมูลผู้ป่วยและข้อมูลการรักษาอย่างน้อย 5 ปีตามมาตรา 35 (3) ของ พ.ร.บ.สถานพยาบาล พ.ศ. 2541 และการเก็บเพื่อการรักษาเป็นไปตามมาตรา 26 (5) (ก) ของ PDPA

ภูวรา ครอบตะคุ ผู้ก่อตั้ง Kooru

เกี่ยวกับผู้เขียน: ภูวรา ครอบตะคุ

ทนายความ ใบอนุญาตเลขที่ 477/2558 · เนติบัณฑิตไทย รุ่น 69 · LL.M. Intellectual Property & Information Law (เหรียญทอง) · DPO

ทำงานด้านไอทีและดิจิทัลมาร์เก็ตติ้งมากว่า 20 ปีก่อนเข้าสู่วิชาชีพกฎหมาย ผู้ก่อตั้ง Kooru ที่ปรึกษากฎหมายเทคโนโลยีที่ดูแล PDPA, AI Governance และทรัพย์สินทางปัญญาให้ SME

ทีมกฎหมายออนไลน์อยู่ตอนนี้· ตอบภายใน 24 ชั่วโมงในวันทำการ

อยากรู้ว่าธุรกิจของคุณทำ PDPA ครบหรือยัง?ตรวจความพร้อมฟรี รับรายงาน Gap Analysis ภายใน 3 วันทำการ
ปรึกษาฟรีทาง LINE